زبس  در شهر تنهایی  برفتم  کو به  کو  خسته

شده چون موی شبگونت وجودم مو به مو خسته

چو نیزار زمستانی یخ آجین  گشته هر بندم

نیاید نغمه ی  گرمی ز نای این  گلو  خسته ........

اگرچه جان به لب دارم ویا چون لاله تب دارم

ز  شوق  دیدن   رویت  نیم  از  آرزو  خسته

در این شهر فراموشی یکی هم ناله می خواهم

 نشد هم  ناله ای  پیدا و من ، از  گفتوگو خسته

الا ساقی  برافروز آن  چراغ  باده را امشب

خمستانی مهیا کن ، مکن دست و سبو خسته

نیم  کمتر  ز مجنون  بیابانگرد  جان   خسته

که لیلای وصالت را شوم از جستوجو خسته

زبس در  شهر  تنهایی  برفتم  کو به  کو  خسته

شده چون موی شبگونت وجودم مو به مو خسته